Μερικοί από εμάς δενόμαστε υπερβολικά.
Με τους ανθρώπους, τα αντικείμενα, τα σπίτια, τους τόπους.
Και με τις μυρωδιές, τα χρώματα και τους ήχους.
Αυτό είναι καλό, όταν αναζητάς ένα σταθερό σημείο αναφοράς, μια πυξίδα, μια ιδέα.
Ένα αόρατο χέρι να σε κρατήσει τη στιγμή που ζαλίζεσαι, που πέφτεις.
Το παρελθόν μας καθορίζει ως προσωπικότητες και συχνά πυκνά μας οδηγεί.
Αλλά το δέσιμο αυτό μπορεί να αποδειχθεί πηγή πόνου, θλίψης, οργής.
Γιατί πολλές φορές έρχεται μια αόρατη αρπάγη και ξεριζώνει βίαια τις μνήμες και τα συναισθήματα, σαν αγριόχορτα του κήπου.
Και ξαφνικά μένουμε άδειοι, με απορίες, συνειδητοποιώντας ίσως ότι ανεπανόρθωτα μεγαλώνουμε.
Και θυμώνουμε, και κλαίμε, και το κενό ατενίζουμε με κενό βλέμμα.
Αλλά τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν το ξερίζωμα έχει θύτη, που μπορεί κάποτε και να αγαπήσαμε. Πόσο κοντά είναι τότε η απέχθεια, η αποστροφή, το μίσος ή (το χειρότερο) η πλήρης αδιαφορία;
Κάποιοι άνθρωποι υπάρχουν για να μας πληγώνουν;
Και, άραγε, για τις πληγές που κρατήσαμε μέσα μας, υπάρχει ελπίδα επούλωσης;…….
Η Μουσική ως Ίαμα...
24/4/10
15/4/10
Δικάστε τους!!!
Κακώς, κάκιστα αναβλήθηκε προχθές, για τον Μάρτιο του 2011, η δίκη με κατηγορούμενο (ναι, ναι, κατηγορούμενο) τον Κύπριο φοιτητή Αυγουστίνο Δημητρίου. Βλέπετε η αστυνομία ήταν απασχολημένη να μετράει τις δάφνες της, που μόνο ο χρόνος θα δείξει πόσο χλωρές είναι, πόσο γνήσιες δηλαδή, κι έτσι δεν μπόρεσε να υπερασπίσει τα μέλη και τα στελέχη της που μήνυσαν τον Δημητρίου επειδή, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, «όταν επιχείρησαν να τον συλλάβουν, τους απώθησε με τα χέρια του και τους χτύπησε με γρονθοκοπήματα και με τα πόδια του». Αλλά αυτοί, α, αυτοί, καίτοι άοπλοι εναντίον ενός πανόπλου (ξέρουμε δα τι όπλα φοβερά είναι τα χέρια και τα πόδια και τι μη όπλα τα ρόπαλα και οι ασπίδες), και κυρίως ελάχιστοι (μόλις οχτώ, ούτε καν δέκα) εναντίον ενός πλην μαινομένου (ε, δεν θα ’χε πιει τη ζιβανία του, παράνομα φερμένη από την Κύπρο;), κατόρθωσαν το ακατόρθωτο. Να τον συλλάβουν. Να τον ξυλοκοπήσουν αγρίως. Να τον τσακίσουν ψυχικά. Και ύστερα να τα ρίξουν όλα στην περιβόητη ζαρντινιέρα.
Ναι. Αυτός είναι ο Αυγουστίνος Δημητρίου, για όσους πιθανόν δεν θυμούνται (πού να τα συγκρατήσει όλα η ρηχή τηλεοπτική μας μνήμη). Το παλικάρι με τη ζαρντινιέρα δηλαδή. Ο Κύπριος (όχι, όχι, ουδέποτε τον έγραψαν «Κύπριο αδελφό», αυτά δεν χωρούν σε τέτοιες περιπτώσεις) που συνεπλάκη αγρίως με μια ζαρντινιέρα, η οποία, χρησιμοποιώντας όλα τα δόλια τεχνάσματα που συνηθίζει η συνομοταξία των ζαρντινιεροειδών, τον μαύρισε στο ξύλο. Και ύστερα ήρθαν τα βίντεο. Και αποκάλυψαν την αλήθεια, που για μυριοστή φορά επιχείρησε να την κρύψει η επίσης για μυριοστή φορά αυθαιρέτως δρώσα αστυνομία. Και ύστερα ήρθαν οι δίκες. Με κατηγορούμενους τους αστυνομικούς. Και ήρθαν και οι δηλώσεις των πολιτικών προϊσταμένων τους, που έλαβαν όρκο βαρύ εις τα ύδατα της Στυγός ότι δεν θα αφήσουν ατιμώρητη την αστυνομική βία. Και ήρθαν και οι αμείλικτες πειθαρχικές ποινές: από αργία έξι μηνών έως πρόστιμο χιλίων ευρώ.
Και ύστερα ήρθε η απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που επιδίκασε στον Δημητρίου 300.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Ε, εκεί ήταν που πήραν φωτιά τα όργανα. Διότι δεν φτάνει που ο φοιτητής έφθειρε ανεπανόρθωτα τη ζαρντινιέρα δίχως να πληρώσει σεντ, δεν φτάνει που, μόνος εναντίον οχτώ, ντρόπιασε την αστυνομία, θέλει τώρα και αποζημίωση, τη στιγμή που η Ελλάδα ζορίζεται αγρίως. Ευτυχώς έχουν γνώσιν οι φύλακες. Γι’ αυτό και η μεν πολιτεια μελετά την έφεσή της (ε, αρκετά δεν θα μας έχουν στοιχίσει οι αδελφοί Κύπριοι;), οι δε αστυνομικοί μήνυσαν τον δαρέντα εμφανίζοντάς τον σαν δείραντα. Τον τύλιξαν δηλαδή κατά το χούι τους σε μερικές κόλλες χαρτί, να μάθει ν α προσβάλλει τα ιερά και τα όσια.
Σωστά. Ολόσωστα. Αλλά να μη μείνουν τα πράγματα εδώ. Να συρθεί στα δικαστήρια και ο νεαρός με τα πράσινα παπούτσια. Και ο άλλος με τις πιτζάμες, που πήγαν να του φορτώσουν κοτζάμ σακίδιο μολοτοφόρο. Να δικαστούν και να τιμωρηθούν. Μήπως και στην Αμφισσα, εκείνος που τελικά δικάζεται δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Γρηγορόπουλο;
(Άρθρο του Παντελή Μπουκάλα, "Καθημερινή" της 15-04-10)
9/4/10
18/2/10
Πολεμώντας τους Νεκρούς
Τέσσερα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους ερεθίσματα έγιναν αφορμή για σκόρπιες σκέψεις.
1. Σε μια παλιά δήλωσή του που πρόσφατα διάβασα, ο Αζίζ Νεσίν υποστήριξε ότι Ελλάδα και Τουρκία θα έπρεπε από καιρό να έχουν σταματήσει τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό και να έχουν επενδύσει σε πολιτισμό και παιδεία. Ο Νεσίν ευχήθηκε αυτή η διαδικασία να προκύψει μέσα από συζήτηση και συνεργασία των δύο χωρών.
Αναρωτιέμαι: Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι οι σκέψεις του Νεσίν είναι παράλογες; Και ποιος μπορεί, εντελώς αυθαίρετα, να τις εντάξει στη σφαίρα του φανταστικού;
2. Ένα από τα πρώτα μέτρα που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (η «προσφυγή» στο οποίο εσχάτως επικρεμάται ως Δαμόκλειος σπάθη) είναι η δραστική περικοπή δαπανών στους λεγόμενους «αντιπαραγωγικούς τομείς» της Οικονομίας, ήτοι Παιδεία, Πολιτισμός, Αθλητισμός.
Αναρωτιέμαι: πόσο «παραγωγικός» άραγε είναι ο τομέας των εξοπλισμών;
3. Διαβάζω στα «ΝΕΑ» της 18/2/2010:
«Η 7χρονη βασίλισσα δεν άντεξε. Φορώντας το στέμμα της, επικεφαλής της σχολής της στην παρέλαση του καρναβαλιού στο Ρίο, ξέσπασε σε λυγμούς.
Η Τζούλια Λίρα είναι η μικρότερη βασίλισσα του Ρίο. Κράτησε «το τιμόνι» της σχολής της στην μεγάλη παρέλαση στο Σαμπαδρόμιο, παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η συμμετοχή της.
Ο πατέρας της, Μάρκο, πρόεδρος της σχολής Βιραντούρο-μιας από τις πιο γνωστές-ήταν εκείνος που την παρουσίασε στο πλήθος. Δέκα λεπτά αργότερα η μικρή βρέθηκε στο επίκεντρο της ασφυκτικής προσοχής πολλών φωτογράφων και δημοσιογράφων. Δεν άντεξε λοιπόν κι έβαλε τα κλάματα. «Έκλαψε επειδή είδε πάρα πολλούς ανθρώπους γύρω της», είπε αργότερα ο πατέρας της. Ύστερα από λίγο, αφού συνήλθε, η μικρή επέστρεψε στη θέση της.
Ο ρόλος της όμως, έγινε αντικείμενο έντονων συζητήσεων στην πατρίδα της, αλλά και εκτός συνόρων, για το ρόλο των παιδιών σε ένα γεγονός-θέαμα, που έχει και σεξουαλική διάσταση. Δικαστής στη Βραζιλία αποφάνθηκε ότι η μικρή μπορεί να παρελάσει ως βασίλισσα. Οργάνωση που μάχεται για τα δικαιώματα παιδιών αντέδρασε έντονα, ισχυριζόμενη ότι δεν είναι ρόλος αυτός για ένα παιδί.»
Αναρωτιέμαι: Τι είναι αυτό που οδηγεί έναν πατέρα να ασελγήσει στην ψυχή του παιδιού του, σε μια μαξιμαλιστική εορταστική εκδήλωση, κάτω από την οποία κρύβονται με υπέροχο τρόπο δυσθεώρητα ποσοστά φτώχειας, ανεργίας, ανέχειας;
4. Ανακάλυψα εντελώς τυχαία ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο με μια χορωδία κωφαλάλων (το ξαναγράφω: χορωδία κωφαλάλων) που τραγουδάει το περίφημο Imagine. Αναζητήστε το, δε θα μετανοιώσετε. Η ευχαρίστηση που αναδίδουν οι τραγουδιστές, μολονότι δεν ακούν, πλημμυρίζει την εικόνα. (Ίσως ακούν όμως με την ψυχή τους;)
Αναρωτιέμαι: Πόσο πραγματικά ευτυχισμένος μπορεί να είναι ο άνθρωπος που δεν συνδιαλέγεται με την Τέχνη;
Και ξαφνικά, νοιώθω ότι τα παραπάνω κάπου δένουν μεταξύ τους. Ποιος στερεί από τους ανθρώπους τον Πολιτισμό και την Παιδεία, φυσικά γιατί ωφελείται σε τρομακτικό βαθμό; Ποιος διχάζει τους Λαούς (με όπλο και την στέρηση Παιδείας), προφανώς διότι ωφελείται σε τρομακτικό βαθμό; Ποιος καταφέρνει να κρύψει τα μεγάλα ελλείμματα Ποιότητας Ζωής των ανθρώπων στήνοντας ανθρωποφάγα υπερθεάματα, που (να το πω;) βεβαίως στερούνται Παιδείας και Πολιτισμού;
Πολλοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας στερήσουν το καταφύγιο της Τέχνης. Αλλά οι αποφασισμένοι, όσοι δηλαδή έχουμε ήδη νοιώσει τις ευεργετικές τις επιδράσεις στην ψυχή μας, οφείλουμε να μην τους αφήσουμε. Οφείλουμε δε ακόμα περισσότερο να φέρουμε κι άλλους κοντά μας.
Γιατί αυτός είναι ένας πόλεμος που πρέπει να δοθεί. Ενάντια στους πνευματικά Νεκρούς.
Και είναι ένας πόλεμος που πρέπει και να κερδηθεί.
1. Σε μια παλιά δήλωσή του που πρόσφατα διάβασα, ο Αζίζ Νεσίν υποστήριξε ότι Ελλάδα και Τουρκία θα έπρεπε από καιρό να έχουν σταματήσει τον εξοπλιστικό ανταγωνισμό και να έχουν επενδύσει σε πολιτισμό και παιδεία. Ο Νεσίν ευχήθηκε αυτή η διαδικασία να προκύψει μέσα από συζήτηση και συνεργασία των δύο χωρών.
Αναρωτιέμαι: Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι οι σκέψεις του Νεσίν είναι παράλογες; Και ποιος μπορεί, εντελώς αυθαίρετα, να τις εντάξει στη σφαίρα του φανταστικού;
2. Ένα από τα πρώτα μέτρα που επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (η «προσφυγή» στο οποίο εσχάτως επικρεμάται ως Δαμόκλειος σπάθη) είναι η δραστική περικοπή δαπανών στους λεγόμενους «αντιπαραγωγικούς τομείς» της Οικονομίας, ήτοι Παιδεία, Πολιτισμός, Αθλητισμός.
Αναρωτιέμαι: πόσο «παραγωγικός» άραγε είναι ο τομέας των εξοπλισμών;
3. Διαβάζω στα «ΝΕΑ» της 18/2/2010:
«Η 7χρονη βασίλισσα δεν άντεξε. Φορώντας το στέμμα της, επικεφαλής της σχολής της στην παρέλαση του καρναβαλιού στο Ρίο, ξέσπασε σε λυγμούς.
Η Τζούλια Λίρα είναι η μικρότερη βασίλισσα του Ρίο. Κράτησε «το τιμόνι» της σχολής της στην μεγάλη παρέλαση στο Σαμπαδρόμιο, παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε η συμμετοχή της.
Ο πατέρας της, Μάρκο, πρόεδρος της σχολής Βιραντούρο-μιας από τις πιο γνωστές-ήταν εκείνος που την παρουσίασε στο πλήθος. Δέκα λεπτά αργότερα η μικρή βρέθηκε στο επίκεντρο της ασφυκτικής προσοχής πολλών φωτογράφων και δημοσιογράφων. Δεν άντεξε λοιπόν κι έβαλε τα κλάματα. «Έκλαψε επειδή είδε πάρα πολλούς ανθρώπους γύρω της», είπε αργότερα ο πατέρας της. Ύστερα από λίγο, αφού συνήλθε, η μικρή επέστρεψε στη θέση της.
Ο ρόλος της όμως, έγινε αντικείμενο έντονων συζητήσεων στην πατρίδα της, αλλά και εκτός συνόρων, για το ρόλο των παιδιών σε ένα γεγονός-θέαμα, που έχει και σεξουαλική διάσταση. Δικαστής στη Βραζιλία αποφάνθηκε ότι η μικρή μπορεί να παρελάσει ως βασίλισσα. Οργάνωση που μάχεται για τα δικαιώματα παιδιών αντέδρασε έντονα, ισχυριζόμενη ότι δεν είναι ρόλος αυτός για ένα παιδί.»
Αναρωτιέμαι: Τι είναι αυτό που οδηγεί έναν πατέρα να ασελγήσει στην ψυχή του παιδιού του, σε μια μαξιμαλιστική εορταστική εκδήλωση, κάτω από την οποία κρύβονται με υπέροχο τρόπο δυσθεώρητα ποσοστά φτώχειας, ανεργίας, ανέχειας;
4. Ανακάλυψα εντελώς τυχαία ένα βιντεάκι στο διαδίκτυο με μια χορωδία κωφαλάλων (το ξαναγράφω: χορωδία κωφαλάλων) που τραγουδάει το περίφημο Imagine. Αναζητήστε το, δε θα μετανοιώσετε. Η ευχαρίστηση που αναδίδουν οι τραγουδιστές, μολονότι δεν ακούν, πλημμυρίζει την εικόνα. (Ίσως ακούν όμως με την ψυχή τους;)
Αναρωτιέμαι: Πόσο πραγματικά ευτυχισμένος μπορεί να είναι ο άνθρωπος που δεν συνδιαλέγεται με την Τέχνη;
Και ξαφνικά, νοιώθω ότι τα παραπάνω κάπου δένουν μεταξύ τους. Ποιος στερεί από τους ανθρώπους τον Πολιτισμό και την Παιδεία, φυσικά γιατί ωφελείται σε τρομακτικό βαθμό; Ποιος διχάζει τους Λαούς (με όπλο και την στέρηση Παιδείας), προφανώς διότι ωφελείται σε τρομακτικό βαθμό; Ποιος καταφέρνει να κρύψει τα μεγάλα ελλείμματα Ποιότητας Ζωής των ανθρώπων στήνοντας ανθρωποφάγα υπερθεάματα, που (να το πω;) βεβαίως στερούνται Παιδείας και Πολιτισμού;
Πολλοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας στερήσουν το καταφύγιο της Τέχνης. Αλλά οι αποφασισμένοι, όσοι δηλαδή έχουμε ήδη νοιώσει τις ευεργετικές τις επιδράσεις στην ψυχή μας, οφείλουμε να μην τους αφήσουμε. Οφείλουμε δε ακόμα περισσότερο να φέρουμε κι άλλους κοντά μας.
Γιατί αυτός είναι ένας πόλεμος που πρέπει να δοθεί. Ενάντια στους πνευματικά Νεκρούς.
Και είναι ένας πόλεμος που πρέπει και να κερδηθεί.
11/2/10
William's thoughts
Σκόρπιες σκέψεις του William Shakespeare:
1. Χάθηκε η χαρά του κόσμου από τότε που διαχωρίστηκε η μαστροπεία και η εύθυμη πλευρά της εκτοπίστηκε, ενώ η χειρότερη πλευρά της φόρεσε γούνες κι έγινε κατεστημένο με την άδεια του νόμου, γιατί το κατεστημένο πρέπει να μην κρυώνει και να περνάει καλά.
Και στις άκρες από την προβατίσια γούνα όλοι αυτοί του κατεστημένου έχουνε βάλει γούνα αλεπούς, δήθεν να μην κρυώνουν στα ευαίσθητα σημεία. Κι έτσι φαίνεται πως η πονηριά είναι πάντα πλουσιότερη από την αθωότητα, κι αυτή καθορίζει τελικά την εμφάνιση.
2. Το σκήπτρο που αρπάζεται από χέρι βέβηλο κρατιέται με τον ίδιο βέβηλο τρόπο που αποκτήθηκε και όποιος στέκεται σε θέση γλιστερή βρίσκει καλό κάθε απαίσιο πιάσιμο που τον κρατάει στην θέση του.
3. Τώρα, για της εξουσίας το ξεγυμνωμένο κόκκαλο, το σκυλολόι αρχίζει άγριο πόλεμο κι απαίσιο γρυλίζει μπροστά στα μάτια της ειρήνης.
(Τα έκλεψα διακριτικά από το http://okthisismylife.blogspot.com )
1. Χάθηκε η χαρά του κόσμου από τότε που διαχωρίστηκε η μαστροπεία και η εύθυμη πλευρά της εκτοπίστηκε, ενώ η χειρότερη πλευρά της φόρεσε γούνες κι έγινε κατεστημένο με την άδεια του νόμου, γιατί το κατεστημένο πρέπει να μην κρυώνει και να περνάει καλά.
Και στις άκρες από την προβατίσια γούνα όλοι αυτοί του κατεστημένου έχουνε βάλει γούνα αλεπούς, δήθεν να μην κρυώνουν στα ευαίσθητα σημεία. Κι έτσι φαίνεται πως η πονηριά είναι πάντα πλουσιότερη από την αθωότητα, κι αυτή καθορίζει τελικά την εμφάνιση.
2. Το σκήπτρο που αρπάζεται από χέρι βέβηλο κρατιέται με τον ίδιο βέβηλο τρόπο που αποκτήθηκε και όποιος στέκεται σε θέση γλιστερή βρίσκει καλό κάθε απαίσιο πιάσιμο που τον κρατάει στην θέση του.
3. Τώρα, για της εξουσίας το ξεγυμνωμένο κόκκαλο, το σκυλολόι αρχίζει άγριο πόλεμο κι απαίσιο γρυλίζει μπροστά στα μάτια της ειρήνης.
(Τα έκλεψα διακριτικά από το http://okthisismylife.blogspot.com )
3/2/10
"Λιοντάρια", Θέατρο του Νέου Κόσμου
Απαραίτητη διευκρίνιση: γράφω ως απλός θεατής και όχι ως ειδήμων (διότι, απλά, δεν είμαι!!).
Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ανεβαίνει η παράσταση "Λιοντάρια", σε κείμενα και σκηνοθεσία των Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη και σε μουσική του τελευταίου. Είχα τη χαρά να δω την παράσταση εχθές το βράδυ. Η γνώμη μου;
Κείμενο
Η ιστορία ρέει αβίαστα, η 1,5 ώρα περνά πολύ γρήγορα, ευφάνταστοι διάλογοι, επαρκής η παρουσίαση των διαφορετικών χαρακτήρων και της αφετηρίας καθενός. Λίγο παιδική έως αστεία βρήκα τη σκηνή της αρκούδας.
Σκηνοθεσία
Νομίζω άνιση. Ενίοτε ευρηματική (προτζέκτορας, μαρκαδόροι, κάμερες, σκηνή της πείνας), άλλοτε αμήχανη, ιδίως κινησιολογικά.
Μουσική
Ενδιαφέρουσες μελωδίες, διακριτικές ενορχηστρώσεις. Εκτός κλίματος η μουσική στη σκηνή της αρκούδας. Τέλος, οι είσοδοι και έξοδοι των εφφέ και της μουσικής θύμισαν ενίοτε ανοργάνωτη σχολική παράσταση.
Ηθοποιοί
Απόλαυσα το νεαρό Αλί (Γιώργος Παπαγεωργίου), που ταυτίστηκε με το ρόλο του. Η Νουρ (Κατερίνα Μαυρογεώργη) ίσως υπέρ το δέον επιθετική αλλά εξαιρετικά συγκροτημένη. Η Σάφα (Μαρία Φιλίνη) με δυνατές και αδιάφορες στιγμές. Για τον καλό μου φίλο Ζιλ (Άκης Φιλιός), ουδέν σχόλιο (είμαι θετικά προκατειλημένος).
Επίλογος
Δείτε την παράσταση. Θα περάσετε καλά. Αυτό δεν είναι τελικά το ζητούμενο?
Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ανεβαίνει η παράσταση "Λιοντάρια", σε κείμενα και σκηνοθεσία των Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη και σε μουσική του τελευταίου. Είχα τη χαρά να δω την παράσταση εχθές το βράδυ. Η γνώμη μου;
Κείμενο
Η ιστορία ρέει αβίαστα, η 1,5 ώρα περνά πολύ γρήγορα, ευφάνταστοι διάλογοι, επαρκής η παρουσίαση των διαφορετικών χαρακτήρων και της αφετηρίας καθενός. Λίγο παιδική έως αστεία βρήκα τη σκηνή της αρκούδας.
Σκηνοθεσία
Νομίζω άνιση. Ενίοτε ευρηματική (προτζέκτορας, μαρκαδόροι, κάμερες, σκηνή της πείνας), άλλοτε αμήχανη, ιδίως κινησιολογικά.
Μουσική
Ενδιαφέρουσες μελωδίες, διακριτικές ενορχηστρώσεις. Εκτός κλίματος η μουσική στη σκηνή της αρκούδας. Τέλος, οι είσοδοι και έξοδοι των εφφέ και της μουσικής θύμισαν ενίοτε ανοργάνωτη σχολική παράσταση.
Ηθοποιοί
Απόλαυσα το νεαρό Αλί (Γιώργος Παπαγεωργίου), που ταυτίστηκε με το ρόλο του. Η Νουρ (Κατερίνα Μαυρογεώργη) ίσως υπέρ το δέον επιθετική αλλά εξαιρετικά συγκροτημένη. Η Σάφα (Μαρία Φιλίνη) με δυνατές και αδιάφορες στιγμές. Για τον καλό μου φίλο Ζιλ (Άκης Φιλιός), ουδέν σχόλιο (είμαι θετικά προκατειλημένος).
Επίλογος
Δείτε την παράσταση. Θα περάσετε καλά. Αυτό δεν είναι τελικά το ζητούμενο?
28/1/10
Εδώ είμαι!!
Σας χαιρετώ φίλοι μου.
Χάθηκα από τη blogόσφαιρα τελευταία, αλλά θα επανέλθω.
Το υπόσχομαι.
Και το χρειάζομαι.
Προς το παρόν, μια χρηστική πληροφορία:
Οι καλοί μας φίλοι Agua y Vino, σε τρεις βραδιές tango, στο "Ρακόμελο" στην Ηλιούπολη.
Κυριακές 7, 21 και 28 Φλεβάρη.
Κατά τις 10μ.μ.
Για περισσότερες πληροφορίες και ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: http://www.torakomelo.gr/
Σας φιλώ όλους.
Χάθηκα από τη blogόσφαιρα τελευταία, αλλά θα επανέλθω.
Το υπόσχομαι.
Και το χρειάζομαι.
Προς το παρόν, μια χρηστική πληροφορία:
Οι καλοί μας φίλοι Agua y Vino, σε τρεις βραδιές tango, στο "Ρακόμελο" στην Ηλιούπολη.
Κυριακές 7, 21 και 28 Φλεβάρη.
Κατά τις 10μ.μ.
Για περισσότερες πληροφορίες και ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: http://www.torakomelo.gr/
Σας φιλώ όλους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)